Dende neno not\u00e1base que ti\u00f1a algo especial, unha inclinaci\u00f3n cara \u00e1 Igrexa. \u00d3s poucos decidiu que quer\u00eda ser cura e marchou \u00f3 Seminario de Santiago, onde se aplicou moito nos estudos e destacou entre os seus compa\u00f1eiros. Era un rapaz intelixente, estudioso e serio, pero tam\u00e9n sempre educado e humilde. Nos seus anos de seminarista destacou por facer unha carreira brillante, cun curr\u00edculum<\/em> moi sobresa\u00ednte. Entre alg\u00fans dos seus m\u00e9ritos acad\u00e9micos podemos destacar os seguintes: Acc\u00e9sit en Lat\u00edn (1921); Acc\u00e9sit en Aritm\u00e9tica e \u00c1lxebra (1922); Premio en \u00c9tica, F\u00edsica e Qu\u00edmica, e Historia Natural (1924). O reitor daquel tempo, D. Fernando Rodr\u00edguez, escribiu de Cipriano: \u201cAlumno modelo de este Seminario, por su relevante comportamiento, virtud y aplicaci\u00f3n, con brillantes calificaciones en su hoja de estudios\u201d.<\/em><\/p>\n\n\n\n Sendo seminarista, acud\u00eda de vacaci\u00f3ns a Carreira xunto a s\u00faa familia, axudando nas tarefas coti\u00e1s e asistindo \u00f3 seu p\u00e1rroco nas funci\u00f3ns relixiosas da fregues\u00eda. O crego de San Paio, D. Manuel V\u00e1zquez Lens, enviou un informe moi favorable sobre Cipriano o 30 de xaneiro do ano 1926: \u201cHa observado siempre buena e intachable conducta y en todas las vacaciones se ha conducido de modo ejemplar digno de qui\u00e9n se prepara para el sacerdocio\u201d.<\/em><\/p>\n\n\n\n Grazas \u00f3 seu esforzo conseguiu unha bolsa para estudar en Roma, na Universidade Gregoriana, unha das m\u00e1is importantes do mundo, onde acadou o t\u00edtulo de Doutor en Teolox\u00eda. Al\u00ed viviu, estudou e foi ordeado Presb\u00edtero o 29 de xullo do ano 1928. Lograr todo isto non lle cambiou o coraz\u00f3n: segu\u00eda sendo o mesmo mozo sinxelo de sempre, lembrando as s\u00faas ra\u00edces na terra e o amor pola xente humilde.<\/p>\n\n\n\n \u00c1 s\u00faa volta en Galicia, comezou a exercer como cura en distintas parroquias. Primeiro foi Sta. Mar\u00eda de Salom\u00e9 (Santiago), logo San Miguel de Brandariz e Santo Tom\u00e9 de Obre (Vila de Cruces). Pero onde realmente deixou unha pegada grande foi en San Pedro de Bugallido (Ames), onde estivo 14 anos, e m\u00e1is tarde en San Pedro de Valenza, Santa Mar\u00eda de Cereo e Santo Hadri\u00e1n de Verdes (Coristanco), logo de tomar posesi\u00f3n no ano 1954.<\/p>\n\n\n O reverendo Doctor D. Cipriano Reiriz de Dios.<\/p>\n\n\n\n Al\u00ed onde estivo non s\u00f3 rezaba e daba misa; implicouse de cheo na vida da xente. Axudou a abrir cami\u00f1os e pistas para que as aldeas se comunicaran, promoveu a electrificaci\u00f3n das casas, trouxo auga, e incluso montou cooperativas agrarias e caixas rurais para mellorar a vida do pobo. A s\u00faa idea era clara: a fe e o traballo van xuntos, e o cura non s\u00f3 est\u00e1 para celebrar a misa, sen\u00f3n para apoiar \u00e1 comunidade en todo o que poida.<\/p>\n\n\n\n Conta a xente que Don Cipriano era de trato f\u00e1cil, sempre disposto a axudar, sen importar se era un veci\u00f1o rico ou un labrego pobre. Non buscaba honores nin reco\u00f1ecementos, e a\u00ednda que ti\u00f1a contactos moi importantes na Igrexa -era amigo persoal do Arcebispo Quiroga Palacios- e grandes t\u00edtulos acad\u00e9micos, sempre mantivo os p\u00e9s na terra. Incluso participaba nas tarefas do campo cando era necesario, ou chamaba \u00e1s vacas cando se constru\u00edan as pistas, sen considerarse mellor ca ningu\u00e9n.<\/p>\n\n\n\n Tam\u00e9n lle importaba moito a educaci\u00f3n e os nenos. Sab\u00eda que a xente nova era o futuro e fac\u00eda todo o posible para que os rapaces tiveran escola, formaci\u00f3n e apoio. Grazas a \u00e9l, moitos mozos das s\u00faas parroquias sentiron a vocaci\u00f3n de seguir estudando ou incluso de entrar no sacerdocio. Era unha persoa culta, traballadora e erudita.<\/p>\n\n\n\n Igrexa parroquial de San Pedro de Valenza, en Coristanco.<\/p>\n\n\n\n Don Cipriano faleceu no ano 1983 sumido na m\u00e1is grande miseria, logo dunha vida sinxela e modesta, pero deixando detr\u00e1s un legado enorme de bondade, traballo e exemplo. A s\u00faa memoria segue viva nas aldeas que coidou, na xente que o co\u00f1ec\u00eda e no recordo de quen aprendeu a ser mellor grazas \u00e1 s\u00faa entrega. Foi, sen d\u00fabida, un home de Deus e da xente, que viviu para servir e deixar un mundo un pouco mellor do que atopou.<\/p>\n\n\n\n En San Pedro de Valenza est\u00e1 sepultado nun nicho com\u00fan, no pante\u00f3n de uso parroquial; al\u00ed est\u00e1 tam\u00e9n sepultada a s\u00faa asistenta Balbina, xunto con outros veci\u00f1os humildes. Na igrexa parroquial ten unha placa honor\u00edfica, posta nunha celebraci\u00f3n que lle tributaron os seus alumnos na d\u00e9cada dos noventa.<\/p>\n\n\n\n Don Cipriano deixou unha fonda pegada nas parroquias onde estivo, sobre todo en Bugallido e en Valenza, onde perdura o seu legado, e se lle considera como un home santo a\u00ednda a d\u00eda de hoxe, xa que viviu moi humildemente e buscaba o progreso tanto humano como espiritual das xentes.<\/p>\n\n\n\n Recorte do diario La Noche<\/em>. 03\/11\/1954.<\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/carreira.info\/blog\/wp-content\/uploads\/2026\/03\/2026_cirpiano_02-683x1024.jpg\")
<\/figure>\n<\/div>\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/carreira.info\/blog\/wp-content\/uploads\/2026\/03\/2026_cirpiano_03.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n
\n\n\n\n